"One of the major problems in defining belt is that the term belting covers an enormous amount of vocal territory, far more than its counter term, legitimate, or "legit" in Broadway shorthand. For example, there is the belting of the aforementioned Kate Smith, a belt/mix tone that, while chest voice dominant, includes a significant amount of cricothyroid (head voice) influence. Other female singers that use this style of belting include Barbra Streisand, Liz Callaway, and Linda Eder. Singers who may use more of their thyroarytenoid (chest voice) muscles in their voice production include Liza Minnelli, Georgia Brown, and Bernadette Peters. Rock and pop singers such as Melissa Etheridge, Britney Spears, and Jessica Simpson, do not necessarily use more chest voice in their belting than their Broadway counterparts. Rather, they introduce irregular vibrations, or noise, into their vocal tone. The sound can be, among other things, raspy, breathy, fried, or twangy. Rhythm and Blues and Gospel singers such as Mariah Carey, Yolanda Adams, and Aretha Franklin, use a style of belting that can put tremendous pressure on their vocal folds. With range-defying leaps to F5 and higher, as well as assorted screams, shrieks, growls, and moans, the R & B/Gospel singer often tests the limits of the vocal mechanism."
«Ένα από τα βασικά προβλήματα στον ορισμό του belt είναι ότι ο όρος belting [στηθοφωνητική προβολή] καλύπτει ένα τεράστιο φωνητικό πεδίο, πολύ ευρύτερο από τον αντίθετο όρο legitimate ή «legit» [λυρικού τύπου φωνή], όπως λέγεται στη σύντομη ορολογία του Μπρόντγουαιη. Για παράδειγμα, υπάρχει η στηθοφωνητική προβολή της Kate Smith [Κέητ Σμιθ], στην οποία αναφερθήκαμε ήδη: μια μεικτή στηθοφωνητική προβολή [belt/mix] όπου, αν και κυριαρχεί η στηθική φωνή, συμμετέχει σε σημαντικό βαθμό ο κρικοθυρεοειδής μυς (κεφαλική φωνή). Άλλες τραγουδίστριες που χρησιμοποιούν αυτό το ύφος στηθοφωνητικής προβολής είναι η Barbra Streisand [Μπάρμπρα Στρέιζαντ], η Liz Callaway [Λιζ Κάλλαγουεϋ] και η Linda Eder [Λίντα Έντερ]. Τραγουδίστριες που ενδέχεται να χρησιμοποιούν περισσότερο τους θυρεοαρυταινοειδείς μύες (στηθική φωνή) στη φωνοπαραγωγή τους είναι η Liza Minnelli [Λάιζα Μινέλλι], η Georgia Brown [Τζώρτζια Μπράουν] και η Bernadette Peters [Μπερναντέτ Πήτερς]. Τραγουδίστριες του ροκ και της ποπ, όπως η Melissa Etheridge [Μελίσσα Έθεριτζ], η Britney Spears [Μπρίτνεϋ Σπηρς] και η Jessica Simpson [Τζέσσικα Σίμπσον], δεν χρησιμοποιούν απαραίτητα περισσότερη στηθική φωνή στη στηθοφωνητική προβολή τους από τις συναδέλφους τους του Μπρόντγουεϋ. Εισάγουν, αντίθετα, στη χροιά της φωνής τους ακανόνιστες δονήσεις, δηλαδή θόρυβο. Ο ήχος μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, τραχύς, με άχνα, τριζάτος [fried] ή ρινικός και διαπεραστικός [twangy]. Τραγουδίστριες του ρυθμ εντ μπλουζ και του γκόσπελ, όπως η Mariah Carey [Μαράια Κάρεϋ], η Yolanda Adams [Γιολάντα Άνταμς] και η Aretha Franklin [Αρήθα Φράνκλιν], χρησιμοποιούν ένα ύφος στηθοφωνητικής προβολής που μπορεί να ασκεί τεράστια πίεση στις φωνητικές τους χορδές. Με άλματα που αψηφούν τα όρια της έκτασης, έως το F5 και ψηλότερα, καθώς και με κάθε είδους κραυγές, στριγκλιές, γρυλλίσματα και βογκητά, ο τραγουδιστής ή η τραγουδίστρια του ρυθμ εντ μπλουζ και του γκόσπελ δοκιμάζει συχνά τα όρια του φωνητικού μηχανισμού.»
Ο Robert Edwin [Ρόμπερτ Έντουιν], παιδαγωγός του τραγουδιού με ειδίκευση στη σύγχρονη εμπορική μουσική, γράφει στο Journal of Singing της National Association of Teachers of Singing ότι η στηθοφωνητική προβολή είναι φάσμα φωνητικών ποιοτήτων, πολύ ευρύτερο από το λυρικό «legit», και όχι ενιαία τεχνική. Διακρίνει τέσσερις εκδοχές. Η μεικτή εκδοχή του Μπρόντγουεϋ έχει σημαντική συμμετοχή της κεφαλικής φωνής, ενώ μια στηθικότερη εκδοχή στηρίζεται κυρίως στους θυρεοαρυταινοειδείς μύες. Το ροκ και η ποπ χρωματίζουν τον ήχο με θόρυβο, και το ρυθμ εντ μπλουζ και το γκόσπελ φτάνουν την στηθοφωνητική προβολή στα όρια αντοχής του φωνητικού μηχανισμού.
Edwin, R. (2002). Belting: Bel Canto or Brutto Canto? Journal of Singing, 59(1), 67–68. www.nats.org...